Φοιτητική ζωή: η συγκάτοικός μου

Η συγκάτοικος μου είναι πλάσμα μοναδικό. Κράμα αξεδιάλυτο, όλο συναισθηματισμό και φαινομενική αδιαφορία για πράγματα τυπικά, όπως για παράδειγμα τα γεμάτα αποτσίγαρα τασάκια και τα άπλυτα εσώρουχα. Στο πρόσωπό της συγκλίνουν και βρίσκουν λιμάνι κάμποσα απ’ τα παράδοξα που συναντά κανείς σ’ έναν καθημερινό περίπατο στο δρόμο. Η εξωτερική της εμφάνιση σε κάνει να φαντάζεσαι τις συνέπειες μιας μετωπικής σύγκρουσης μεταξύ Άννας Βίσση και Avril Lavigne. Να εξηγηθώ: τα μέλη που την απαρτίζουν φαντάζουν τόσο ετερόκλητα και τόσο ασύμβατα με την προσωπικότητά της, ώστε θα μπορούσαν να χρησιμοποιούνται ως παραδείγματα ακραίων αντιφάσεων. Τα πολύ μακριά βαμμένα κατάμαυρα μαλλιά συνδυάζονται με το μαύρο μολύβι ματιών, το σκουρόχρωμο κραγιόν και το επίσης σκουρόχρωμο βερνίκι νυχιών. Στο σύνολο προστίθενται οι αιώνιες μίνι φούστες με το απαραίτητο κολάν το χειμώνα (αυτό ήταν στη μόδα), τα μποτάκια, τα ογκώδη κοσμήματα με τα περίεργα σκαλίσματα, τα κολλητά μπλουζάκια με τα βαθύ ντεκολτέ ή την πλάτη έξω, ανάλογα, και κάπως έτσι ολοκληρώνεται η εξωτερική της εικόνα. Προσθέτω ότι καπνίζει τουλάχιστον ένα πακέτο την ημέρα, από τα πιο σκληρά τσιγάρα που κυκλοφορούν, ότι πίνει περίπου το νερό του σώματός της σε αλκοόλ, ότι τρώει σποραδικά (αυτό σημαίνει ότι μπορεί να φάει σήμερα μία πίτα, αύριο ένα πακέτο κορν-φλέικς, σκέτα, χωρίς γάλα, μεθαύριο ένα μήλο κ. ο. κ.) κι ότι όσον αφορά στον ύπνο χτυπάει τουλάχιστον δεκάωρα (όπως κι εγώ άλλωστε). Κάποιες αξιοσημείωτες λεπτομέρειες που την αφορούν είναι η ανεκδιήγητη φωνή της η οποία, προσωπικά, θεωρώ πως συμβάλλει σε σημαντικό βαθμό στο εξίσου απερίγραπτο γέλιο της. Αν αποπειραθώ να το αποδώσω με μια σύντομη φράση, ο πιο ταιριαστός χαρακτηρισμός που μπορώ να σκεφτώ είναι ασθματικό κακάρισμα και η κορύφωσή του θα μπορούσε να παρομοιαστεί με οργασμική κραυγή πτηνού και πάλι, απροσδιόριστου είδους όμως αυτή τη φορά.

Αξιομνημόνευτη είναι η πρώτη μας συνάντηση, ή μάλλον η περίσταση κατά την οποία ήρθα για πρώτη φορά σε επαφή με τον κόσμο της. Ο μήνας ήταν Οκτώβριος, το ακαδημαϊκό έτος είχε μόλις ξεκινήσει και κατέφτασα φορτωμένη στην εστία, στην οποία θα διέμενα μέχρι το τέλος της χρονιάς. Δεν είχα κανονίσει να μείνω με κάποια φίλη ή γνωστή, οπότε οι υπεύθυνοι με έβαλαν σ’ ένα δωμάτιο όπου ήδη υπήρχε μία κοπέλα. Ανέβηκα κι εγώ τις σκάλες προβάροντας ένα χαμόγελο απ’ αυτά που σπάνε τον πάγο και προσπαθώντας να σκεφτώ στα γρήγορα μια-δυο ατάκες καλωσορίσματος. Άνευ νοήματος οι απόπειρες μου διότι η συγκάτοικος έλειπε απ’ το δωμάτιο-και θα εξακολουθούσε να λείπει για τις επόμενες δύο εβδομάδες. Με το που άνοιξα την πόρτα έπαθα ένα μικρό σοκ. Το δωμάτιο έμοιαζε με ανελέητα βομβαρδισμένη πόλη, την οποία επιπλέον είχαν λεηλατήσει με μανία. Ρούχα και παπούτσια ήταν πεταμένα παντού, χαρτιά και βιβλία σκορπισμένα, κάλτσες χρησιμοποιημένες κάτω απ’ το κρεβάτι, μισοφαγωμένα μήλα και μισογεμάτα μπουκάλια νερό πάνω στην τουαλέτα δίπλα σε μια βούρτσα καλυμμένη με μακριές μαύρες τρίχες και σ’ ένα τασάκι στο οποίο είχε χωρέσει, με απίθανη μαεστρία ομολογουμένως, το περιεχόμενο από δύο τουλάχιστον πακέτα τσιγάρα. Στο μπάνιο επικρατούσε μια ανάλογη κατάσταση-ιδιαίτερη νότα αποτελούσαν οι πετσέτες, οι οποίες προφανώς είχαν χρησιμοποιηθεί για να σκουπίσουν τα υπολείμματα της μαύρης βαφής μαλλιών. Το αποκορύφωμα ήταν ένα ανάμεικτο συναίσθημα κλαυσίγελου που με κυρίευσε όταν, πλησιάζοντας το κρεβάτι μου, το οποίο απείχε απ’ το δικό της λιγότερο από μισό μέτρο, και κοιτάζοντας τυχαία το μαξιλάρι της, με τη άκρη του ματιού είδα κάτι γκρίζο και κουλουριασμένο που το πέρασα φυσικά για ποντίκι. Μετά βίας διατηρώντας την ψυχραιμία μου, έριξα ακόμα μια ματιά για να ανακαλύψω ότι δεν επρόκειτο για το παραπάνω τρωκτικό αλλά για ένα άκρως αποκαλυπτικό εσώρουχο, ατάκτως βγαλμένο και πεταμένο με ανάλογη αδιαφορία για το πού θα μπορούσε να καταλήξει και ποιος θα μπορούσε να το δει. Α! και τελικά δεν ήταν γκρι. Ήταν ανθρακί…

Προσωπικά, είμαι διαβόητη σπιτόγατα. Η συγκάτοικός μου, απ’ την άλλη, στο δωμάτιο ερχόταν για να ικανοποιήσει τις βασικές ανάγκες του ύπνου κα της φυσικής υγιεινής, ή όπως κάποιοι άλλοι το θέτουν, του σωματικού σέρβις. Έτσι τα βρίσκαμε μια χαρά-εκείνη όλη την ώρα έξω, εγώ μέσα και με κοινές ώρες που σπάνια συνέπιπταν ή, όποτε συνέβαινε να συμπέσουν, ήταν αφιερωμένες στον ύπνο. Προφανώς, ήταν η κατάσταση που προτιμούσα. Δεν είναι ότι εκείνη ήταν δυσάρεστη ή ότι είμαι εγώ μισάνθρωπος. Ίσως να ήταν η εποχή, ίσως η συγκυρία, ίσως η έλλειψη διάθεσης για βαθύτερη γνωριμία απ’ την πλευρά και των δυο μας που μας έκανε να ήμαστε αποστασιοποιημένες η μία απέναντι στην άλλη, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ήμαστε ψυχρές ή τυπικές. Δε με εκνεύριζε η ακαταστασία της η εξωτερική γιατί έβλεπα ότι και μέσα της επικρατούσε χάος και μια δυσαρμονία την οποία πάλευε να διορθώσει, τις περισσότερες φορές ανεπιτυχώς. Θεωρούσα φυσικό επακόλουθο της ζωής που έκανε και της φορτισμένης της ψυχολογίας το γεγονός ότι την ταλαιπωρούσαν συνήθως μικρό-αρρώστιες. Τις συνεχείς ενοχλήσεις για τις οποίες παραπονιόταν τις απέδιδα στην ευαισθησία της, στην αργή της προσαρμοστικότητα και στην παρατήρηση μου, η οποία αποδείχτηκε πραγματικότητα, ότι ήταν συναισθηματικά ευάλωτη. Η συγκάτοικός μου είναι ένα άτομο που επηρεάζεται απ’ το περιβάλλον και τους ανθρώπους με τους οποίους συναναστρέφεται σε μεγάλο βαθμό. Πλάθεται και καλουπώνεται σε συνάρτηση με αυτόν που έχει απέναντί της, όπως το νερό αλλάζει χρώμα, σχήμα και υφή ανάλογα με το πού βρίσκεται.

Ένα περιστατικό, το οποίο εσκεμμένα σκοπεύω να διηγηθώ με περίσσιο αλατοπίπερο, συνέβη λίγες μέρες πριν από τη λήξη της εξεταστικής του Ιουνίου. Επέστρεψα στο δωμάτιο μετά τις δώδεκα και κατά περίεργο τρόπο βρήκα τη πόρτα ξεκλείδωτη, πράγμα που σήμαινε ότι η συγκάτοικος βρισκόταν ήδη μέσα. Προφανώς, εξεπλάγην καθότι εκείνη συνήθιζε να βγαίνει και να μην επιστρέφει πριν από τις πρώτες πρωινές ώρες και δυσαρεστήθηκα και λίγο γιατί προτιμούσα να μείνω μόνη μου. Με το που άνοιξα την πόρτα παρατήρησα ότι η συνήθης ακαταστασία είχε αγγίξει τα όρια της πλήρους αταξίας. Τα σκόρπια ρούχα, οι κάλτσες και τα εσώρουχα δεν περιορίζονταν πλέον μόνο σε συγκεκριμένες στοίβες στο πάτωμα αλλά βρίσκονταν παντού τριγύρω. Επίσης παρατήρησα βρεγμένες πετσέτες πεταμένες δεξιά κι αριστερά καθώς και περισσότερα παπούτσια από το συνηθισμένο. Το κρεβάτι ήταν άνω-κάτω, αλλά όχι εκείνο το άνω-κάτω που λέει στον παρατηρητή «κάποιος βαριόταν να με στρώσει» αλλά εκείνο το άνω-κάτω που φώναζε στα ήδη υποψιασμένα μάτια μου «φιλοξενώ κοχλάζουσες καταστάσεις, ακατάλληλες για ανηλίκους». Ίσως βέβαια να φταίει η καλπάζουσα φαντασία μου κι αυτό το κόλλημα που έχω να νομίζω ότι τα άψυχα επιθυμούν να επικοινωνήσουν μαζί μου… Στο καπάκι, ακούω νερά να τρέχουν στο μπάνιο, πλατσουρίσματα και χαχανητά. Χαζοχαρούμενα, ζουζουνιάρικα, γυναικεία χαχανητά. Δε χρειαζόταν παραπάνω για να κινηθώ προς την πόρτα μ’ ένα μικρό πονηρό χαμόγελο. Όχι, δεν πήγαινα να φέρω κάμερα ή φωτογραφική μηχανή-δεν είχα σκοπό να απαθανατίσω τη στιγμή. Έτσι κι αλλιώς, μπορούσα να φανταστώ πολύ καλά τι γινόταν στο μπάνιο κι άμα έμενα λίγο παραπάνω η αλήθεια θα μου αποκαλυπτόταν και αυτό δεν το ήθελα. Εκεί που ήμουν έτοιμη όμως να την κάνω με ελαφρά πηδηματάκια προς την πόρτα, ακούω τη φωνή της συγκατοίκου μου να λέει από μέσα «…., εσύ είσαι; Βάφουμε τα μαλλιά μας. Τελειώνουμε σε λιγάκι!». Τη φράση της τη διαδέχτηκαν ακόμα περισσότερα γελάκια. «Γαμώ το!» σκέφτηκα. «Μου το χάλασαν…!». Εκεί που είχα έτοιμη, σίγουρη μια σπαρταριστή ιστορία, με αβέβαιη κατάληξη, αφού θα ισχυριζόμουν ότι είχα φύγει προτού την ξεκαθαρίσω, η οποία θα προκαλούσε κάμποσα φανερά γέλια και άλλες τόσες κρυφές ανατριχίλες σ’ όλους αυτούς οι οποίοι κάθε φορά που τους λέει μια κοπέλα ότι συγκατοικεί με μια άλλη, αναρωτιούνται αν υπάρχει κάτι παραπάνω στη σχέση τους απ’ αυτό που εκ πρώτης φαίνεται, μου το είχε καταστρέψει. Βγήκαν αμέσως και, ναι, όντως έβαφαν τα μαλλιά τους. Καθαρά γυναικεία, τελείως ρουτινιάρικη συνήθεια. Κι έτσι άδοξα έληξε μια ιστορία που θα μπορούσε να γίνει η επιτομή των κλασσικών φαντασιώσεων των αντρών κάθε ηλικίας…